Gözlerim bir fotoğraf arıyor. Nasıl birşey, neye benziyor, ne gibi? Bilmiyorum… Kıyafet ararkende bilemedim hiç nasıl birşey aradığımı, hoşuma gidecek birşey hepsinde ortak nokta; baktığımda “işte bu!” dedirtecek birşey. Tanımı yok onların, açıklaması yok. Senden açıklama bekler insanlar; nasıl? Yok…

Ve ertesi gün “Hayır.. Bu değil benim hoşuma giden..” dediğinde, kızarlar.. “Ama ya bu?!” derler; bakarsın.. Değil işte, o değil… Açıklayamazsın, içindekileri açıklayamazsın bi’ türlü.. Susarsın, bakarsın, sessizliğinden anlamasını istersin; “Benim tercihim, saygı duy lütfen” dersin; içinden.. Duymaz, onun içindekileri senin duymadığın gibi.. Tanımlar farklı oluyor kişiler için ve her kişinin içerisindeki bir diğer kişi için.. Değişiyorsun yani gün be gün…Bulamadım bir fotoğraf, şöyle baktığımda birşeyler demek isteten.. “İşte devrim, bu sana göre!” dediler.. Değil..

Gözlerim bir fotoğraf arıyor… Baktığımda “işte bu!” dedirtecek.. Öyle bir fotoğraf olsa; susmak istemesem baktıkça, konuşsam konuşsam.. anlatsam sürekli bi’şeyler.. bakmaya doyamasam.. bana sevmeyi, üzülmeyi, dostluğu, arkadaşlığı, hüznü, kızgınlığı, çiçeği, böceği, çayı, kurabiyeyi, bamyayı, sabahı ve geceyi, umudu, yaşamı hatırlatsa.. bitmese cümlelerim, doymasam bakmaya..

Kayıp değil o fotoğraf, biliyorum bi’ yerlerde.. Ama bulamıyorum…